Przez ostatnie ok. siedem / osiem lat życia, wskutek paraliżu poruszał się na wózku inwalidzkim. W końcowym okresie pracy kapłańskiej posługiwał w kościele Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Łobzowskiej w Krakowie (na mocy indultu prymasa sprawował msze święte w pozycji siedzącej). 15 lipca 1956 obchodził jubileusz 60 rocznicy święceń kapłańskich, a pięć lat później 65 rocznicę. Specjalizował się w językach wschodnich: aramejskim i arabskim. U schyłku życia nadal dokształcał się w językach obcych, których opanował siedem (w tym włoski, francuski, niemiecki, hiszpański, angielski, rumuński). Prywatnie podróżował po wielu krajach. Zamieszkiwał przy ulicy Batorego 9, a w mieszkaniu był odwiedzany m.in. przez bp. Karola Wojtyłę.
Zmarł 9 sierpnia 1962. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Głogowie (kwatera IIIa).
Uchwałą Rady Miasta i Gminy Głogowa Małopolskiego z 30 sierpnia 2000 jedna z ulicy w tym mieście nazwano imieniem ks. Maurycego Turkowskiego. W 1972 w Rzymie ukazała się praca pt. Ks. M. Turkowski autorstwa W. Urbana.