W piosenkach Płudowskiego można odnaleźć również akcenty moralizatorskie, gdyż autor chce być kimś, kto wskazuje nam drogę, kto zwraca uwagę na nieetyczne postawy ludzkie i wreszcie kimś, kto próbuje odpowiedzieć na zasadnicze pytanie egzystencjalne: jak żyć (Taka piosenka, Piosenka uliczna, Carpe diem, Spacer po wiatrołomie). Jako bard Karol Płudowski bardzo wysoko umiejscawia rolę, jaką w społeczeństwie powinien odgrywać bard, zarzucając wielu, spośród tytułujących się tym mianem, gnuśność myśli, manipulację emocjami, cynizm, swoisty chochołowy myśli tan. Według Płudowskiego, bard powinien być drogowskazem, który wskazuje ludziom, jak godnie i sprawiedliwie żyć, jakie dążenia i aspiracje są szlachetne, powinien pomagać ludziom w odnajdywaniu właściwych myśli i budzić ich sumienia, jednakże znaczna część bardów zamiast zajmować się sprawami „wyższej wagi” poświęca czas na krytykowanie i obmawianie swych kolegów bardów (Do bardów).
Wpływ na innych artystów Po piosenkę Karola Płudowskiego pt.