Wtedy, na skutek nowego układu rodzinnego w 1877 roku Janopol został przyznany dzieciom dotychczasowego współwłaściciela Seweryna Römera i jego żony Anieli z Burbów: Kazimierzowi i Marii, wraz z obowiązkiem spłaty pozostałych roszczących członków rodziny. Majątek liczył wtedy 3770 dziesięcin. Kazimierz i Maria wspólnie tu gospodarowali przez kolejne 23 lata, po czym właścicielem majątku stał się ostatecznie Kazimierz (~1860–1921) żonaty z Kazimierą Skirmuntówną, po spłaceniu siostry Marii. W 1921 roku majątek odziedziczył syn Kazimierza i Kazimiery Antoni Kazimierz Seweryn Römer (1889–1973). Po przeprowadzonej przez rząd łotewski reformie rolnej, z majątku pozostała jedynie siedziba i 50 ha ziemi. Antoni Römer mieszkał tu do 1941 roku.
Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Janopol, wcześniej wchodząc w skład Polskich Inflant Rzeczypospolitej, znalazł się na terenie ujezdu rzeżyckiego guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. Na przełomie XIX i XX wieku dobra należały do parafii gminy i parafii Rzeżyca.