Od stycznia 1989 r. do 1991 r. był przewodniczącym Komitetu Założycielskiego Solidarności w Kombinacie Budowlanym we Włocławku. Na to stanowisko rekomendował go Lech Kaczyński. Był delegatem na II Walne Zebranie Delegatów Regionu Kujaw i Ziemi Dobrzyńskiej oraz II Krajowy Zjazd Delegatów. Zaangażował się w pracę Komitetu Obywatelskiego „Solidarność” i kampanię wyborczą na sejm kontraktowy. W późniejszym okresie oceniał pierwsze wolne wybory jako połowiczne zwycięstwo, z uwagi na upadek wielu zakładów przemysłowych. W jego opinii zmiany ustrojowe były przeprowadzone tak, by dając działaczom Solidarności poczucie zwycięstwa, umożliwić uwłaszczenie się komunistycznej nomenklatury. Stwierdził, że duża część działaczy Solidarności chciała uzyskać nowe przywileje gospodarcze i polityczne, jednocześnie nie tracąc korzyści płynących z działania państwa opiekuńczego. Zwracał także uwagę na to, że korzystając ze zwycięstwa Solidarności, do władzy szybko doszło wiele osób, które nie miały z tą Solidarnością nic wspólnego.