W tym samym roku rozpoczął pracę zawodową i na stanowiskach kierowniczych pracował do 1920 roku, przeważnie w laboratoriach chemicznych, metalograficznych i wytrzymałościowych, w wielkim przemyśle górniczo-hutniczym na Uralu i w stoczni we Władywostoku.
Dwudziestolecie międzywojenne W październiku 1920 roku przyjechał do Polski. Początkowo trafił na Pomorze, gdzie odnalazł Wandę Ratomską, swoją przyszłą żonę. Przez kilka lat zmieniał dość często miejsce zamieszkania i miejsce pracy, ale całą swą wiedzę i zdobyte doświadczenie oddał na użytek techniki polskiej, m.in. wykonał obliczenia oryginalnego pieca martenowskiego na gaz ziemny dla stalowni Krosno-Polanka, w okresie od lipca 1921 roku do kwietnia 1922 roku kierował, pełniąc funkcję państwowego inżyniera robót publicznych, pracami drogowymi i budowlanymi na Kresach Wschodnich w powiecie duniłowickim. Następnie, od kwietnia 1922 roku do grudnia 1924 roku, jako inżynier ruchu i zastępca dyrektora, kierował przebudową i pracami Gazowni Miejskich w Bydgoszczy i w Lublinie przeprowadzając tam reorganizację i usprawnienia na wielu odcinkach pracy. Pracę w Głównym Urzędzie Miar rozpoczął w 1923 roku w charakterze doradcy naukowego, a w grudniu 1924 roku na stałe przeniósł się do Warszawy i objął (współpracując z inż.