8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 514. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W „Rocznikach Oficerskich 1923 i 1924” figurował jako oficer rezerwy 15 pp, natomiast w „Roczniku Oficerskim Rezerw 1934” został umieszczony na „liście oficerów zaginionych na terenie działań wojennych”Marek Gałęzowski, Śmiłowski Filip [w:] Na wzór Berka Joselewicza. Sylwetki żołnierzy i oficerów pochodzenia żydowskiego w Legionach Polskich, z przedmową Richarda Pipesa, Warszawa 2010, wyd. IPN, s. 628..
Prawdopodobnie zaginął 4 kwietnia 1920 pod Mozyrzem, aczkolwiek nie został ujęty na oficjalnej „Liście strat Wojska Polskiego”. Według jednej z wersji został ciężko ranny w obie nogi w walce pod Mozyrzem. Żołnierze kompanii starali się go ratować, jednak w wyniku ostrzału jeden poległ, a kolejny został ranny. Widząc to Śmiłowski rozkazał, by go pozostawić na polu bitwy, a nie chcąc trafić do niewoli, odebrał sobie życie wystrzałem z rewolweru. Był kawalerem.