Walenty Strużyk (ur. 9 lutego 1896 w Obozowie koło Olkusza, zm. 13 lutego 1945 w Wielbokach) – podoficer Legionów Polskich, Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej i ludowego Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Walenty Strużyk (Struzik) urodził się w rodzinie Michała i Małgorzaty. Absolwent szkoły powszechnej i kursów młynarskich. 11 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich. W składzie 1 pułku piechoty walczył pod Krzywopłotami. Po kryzysie przysięgowym był internowany.

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do szwadronu ciężkich karabinów maszynowych 1 pułku Ułanów Krechowieckich. W okresie wojny polsko bolszewickiej, dowodząc plutonem ckm, pod Chołujewem umiejętnie bronił placówki i skutecznie odpierał ataki wielokrotnie liczniejszych oddziałów Budionnego. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Po wojnie został zdemobilizowany. Zamieszkał w Osadzie Krechowieckiej. W kwietniu 1940 deportowany w głąb Związku Radzieckiego.

W 1944 powołany do ludowego Wojska Polskiego. Walczył w składzie 1 Armii Wojska Polskiego. Poległ w czasie walk o przełamanie Wału Pomorskiego. Pochowany na cmentarzu wojskowym w Drawsku Pomorskim.