Jerzy Sulima-Kamiński (ur. 4 kwietnia 1896 w Żadowej, zm. wiosną 1940 w Kijowie) – żołnierz Legionów Polskich, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej.
Życiorys Urodził się 4 kwietnia 1896 we wsi Żadowa (rum. Jadova), w ówczesnym powiecie storożynieckim Księstwa Bukowiny, w rodzinie Antoniego (Andrzeja), właściciela majątku ziemskiego, i Barbary (Katarzyny) z Tarnowieckich. Uczeń seminarium nauczycielskiego i członek Związku Strzeleckiego w Czerniowcach.
W 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Od jesieni 1918 służył w odrodzonym Wojsku Polskim. Za bohaterstwo w walce na froncie przeciwbolszewickim odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po wojnie zdemobilizowany, w stopniu rotmistrza i przydzielony w rezerwie do 8 dywizjonu taborów w Toruniu. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 1584. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 63 pułku piechoty w Toruniu. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Dubno. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do kadry 2 dywizjonu taborów w Lublinie.
W ramach osadnictwa wojskowego otrzymał działkę w osadzie Buderaż, na której gospodarzył. Przez kilka lat pracował w Dubnie jako urzędnik skarbowy.