Australijska 7 Dywizja Piechoty gen. Johna Lavaracka i 9 Dywizja Piechoty były słabo uzbrojone i znajdowały się wciąż w fazie szkolenia, polskiej Samodzielnej Brygadzie Strzelców Karpackich brakowało wyposażenia, a dwa pułki pancerne, które zostały oddzielone od 2 Dywizji Pancernej dla wsparcia 7 Dywizji Pancernej zostały również wyczerpane walkami na późniejszych etapach operacji Compass. Reszta dywizji miała dwa pułki czołgów pościgowych, których maszyny miały zużyte gąsienice i dwa pułki czołgów lekkich; dowódca dywizji zmarł nagle i został zastąpiony przez gen. Michaela Gambiera-Parry’ego.

Oblężenie Giarabub Oblężenie Giarabub miało miejsce po klęsce 10 Armii. Umocniona włoska pozycja w oazie została okrążona przez część australijskiej 6 Dywizji Piechoty. Australijski 6 Dywizjonowy Pułk Kawalerii rozpoczął oblężenie w grudniu 1940 r. i odizolował oazę, pozostawiając włoski garnizon uzależniony od zrzutów zaopatrzenia przez samoloty Regia Aeronautica. Transport lotniczy okazał się niewystarczający, a głód skłonił wielu zwerbowanych na miejscu żołnierzy kolonialnych rekrutowanych spośród miejscowej ludności arabskiej do porzucenia służby. Po wzmocnieniu sił alianckich przez australijski 2/9 batalion i baterię 4 Pułku Artylerii Królewskiej, Australijczycy zaatakowali 17 marca 1941 r.