Wynalazek pozwalał na szybszą obróbkę cieplną potraw niż otwarty ogień.
Równolegle prowadziła badania nad lokalną żywnością, taką jak owoce tamaryndowca, santolu czy kalamondinu, którą poddawała procesom fermentacji, dehydratacji i konserwacji. W tym czasie Filipiny polegały na imporcie produktów spożywczych, więc Orosa starała się znaleźć trwałe lokalne zamienniki i rozpowszechnić tę wiedzę w społeczeństwie. Metody obróbki lokalnych produktów, które wypracowała, są nadal wykorzystywane. Wśród jej rozwiązań jest mąka z kassawy i zielonych bananów, która zastąpiła mąkę z pszenicy, czy ocet z kokosów. Była pierwszą osobą, która zaczęła mrozić mango, co umożliwiło eksport owoców. Jako pierwszej udało się jej także konserwować makapuno – do dziś wykorzystywany element kuchni regionalnej.
Orosa jest autorką ponad 700 przepisów. Wśród jej najsłynniejszych przepisów jest keczup bananowy, który jest dziś typowym elementem kuchni filipińskiej. W czasach gdy brakowało importowanych pomidorów, a banany były tanie i łatwo dostępne, Orosa stworzyła nowy sos na bazie bananów i octu, dodając na końcu czerwony barwnik. Podczas II wojny światowej dołączyła do filipińskiej partyzantki walczącej przeciwko Japonii u boku Amerykanów.