Jan Ślósarski (ur. 9 lipca 1896 w Soczewce, zm. 14 czerwca 1920 w Warszawie) – oficer armii rosyjskiej, Wojska Polskiego na Wschodzie i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się w rodzinie Zygmunta i Władysławy z Sikorskich. Absolwent Szkoły Realnej im. Konopczyńskiego w Warszawie i student politechniki. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił ochotniczo do wojska rosyjskiego, walczył pod Baranowiczami. Skierowany do Mikołajewskiej Szkoły Artylerii w Kijowie, którą ukończył z wyróżnieniem, awansując jednocześnie do rangi chorążego. Jesienią 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego. W styczniu 1918 dostał się do bolszewickiej niewoli.

W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i w oddziałach gen. Wacława Iwaszkiewicza walczył w obronie Lwowa. Skierowany do Szkoły Artylerii Konnej w Rembertowie, ukończył ją w stopniu podporucznika. W składzie 5 dywizjonu artylerii konnej wziął udział w wyprawie kijowskiej. W czerwcu 1920 został ciężko ranny w bitwie pod Szubówką. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Nadanie to zostało następnie potwierdzone dekretem Wodza Naczelnego marszałka Józefa Piłsudskiego L.