Koronka idrijska (słoweń. idrijska čipka) – koronki klockowe wytwarzane od XVI wieku na terenie Idrii w Słowenii.
Historia mały|Koronka idrijska Najstarsze pisemne wzmianki o koronkach w Idrii pochodzą z 1696 roku. O ile termin koronka odnosi się do wyrobów w różnych technikach, to w tym regionie wykonywano tylko koronki klockowe. Koronki powstawały z nici lnianej i używano ich do zdobienia odzieży zarówno prywatnej jak i liturgicznej. W 1860 roku Štefan i Karolina Lapajne zaczęli handlować koronkami. Sprzedawali je do Rosji i Ameryki. Po piętnastu latach, w 1875 roku handlem koronkami z Idrii zajął się również ich siostrzeniec Franc Lapajne. Udało mu się znaleźć rynki zbytu w Europie Zachodniej i Północnej. W 1876 roku austriackie Ministerstwo Handlu utworzyło w Idrii szkołę koronkarstwa. W drugiej połowie lat 90. XIX wieku i na początku XX wieku wzrosło zainteresowanie koronkami. Dzięki oryginalności i jakości koronek Idrija pod koniec XIX wieku była drugim pod względem wielkości ośrodkiem koronkarstwa w Austro-Węgrzech. W tym okresie na tym terenie sprzedażą koronek zajmowało się 8-14 handlarzy. W 1918 roku Idrija znalazła się w granicach Włoch. Koronkarki mogły konkurować tylko przez zwiększenie produkcji. Dlatego wybierano prostsze wzory, wykonywane 5 parami kołków.