Przyjęte do Zakładu dzieci miały otrzymać utrzymanie, a także naukę religii, czytania, pisania, rachunków, języka polskiego, języka niemieckiego oraz rzemiosł odpowiadających ich zdolnościom. Zgodnie z zamierzeniem fundatora w przypadku chłopców przy zakładzie mieli zamieszkać majstrowie uczący ich rzemiosł i rękodzielnictwa, a dla dziewcząt były przewidziane nauczycielki robot ręcznych oraz gospodynie od przyuczenia do prac w gospodarstwie domowych. Po zakończeniu wykształcenia i stwierdzeniu zdolności do samodzielnego utrzymania się sieroty miały otrzymać świadectwo i być odprawione z Zakładu, a dobrze sprawujący się mogli liczyć na wyprawę i zaliczkę pieniężną.
Działalność Zakładu od 1875 Stanisław hr. Skarbek zmarł 27 października 1848. Przez wiele lat założenie Zakładu pozostawało niezrealizowane. Z dnia 17 marca 1875 pochodzi ostateczny kształt Statutu organizacyjnego dla Zakład Sierót i Ubogich w Drohowyżu, a także dokument zawierający powody i uzasadnienia postanowień w nim zawartych. Według zapisu Statutu wyznaczonymi celem Instytutu Drohowyzkiego było: wychowywać sieroty na rzemieślników, usposabiać ich do pożytecznych domowych zatrudnień i dawać im odpowiednie wykształcenie oraz dawać przytułek niezdolnym do ciężkiej pracy ubogim. Główną podstawą wychowania sierot miała być praca.