Dziewczęta miały być nauczane przede wszystkim zajęć związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, a ponadto uczyły się kobiecych robót ręcznych szyć bieliznę, prząść, tkać, gotować, piec, prać, prasować. Dyrektor Zakładu decydował (według życzenia samego wychowanka bądź polegając na obserwacji uzdolnień) o przypisaniu każdego z nich do ostatecznego kształcenia w określonej pracy warsztatowej. Okres trwania pracy warsztatowej wyznaczono na trzy lata. Jednocześnie przewidziano dla nich kurs techniczny z innych przedmiotów. Tym niemniej wszyscy wychowankowie uczyli się uprawiania ogrodnictwa i sadownictwa. W Statucie opisano też nadzór i karność. Czas odprawienia sierot z Zakładu, wraz z wydaniem świadectwa, przewidziano na wiek co najmniej 15 lat u chłopców i co najmniej 14 lat u dziewcząt

Statut z 1875 opisał także szczegółowo tryb przyjmowania i przebywania ubogich w Zakładzie, których stanowił dla nich przytułek. Przy potwierdzeniu ww. pierwotnych postanowień fundatora (wiek, warunki), zapisano plan osiągnięcia liczby 400 pensjonariuszy, przy czym według stanu z 1875 istniała możliwość przyjęcia 50 osób obojga płci.