Wacław Szymański (ur. 23 sierpnia 1896 w Komorzu, zm. 17 kwietnia 1965 w Bydgoszczy) – polski rolnik, kapitan taborów Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 23 sierpnia 1896 w Komorzu, w powiecie jarocińskim, w rodzinie Władysława i Alesandry z Krzymińskich. W 1911 wstąpił do Towarzystwa Tomasza Zana, a w 1912 w Poznaniu zajął się organizacją skautingu. W 1913 otrzymał świadectwo maturalne w Królewskim Gimnazjum Augusty Wiktorii. 1 października 1913 został powołany do Armii Cesarstwa Niemieckiego w której miał odbyć roczną służbę wojskową. Do listopada 1918 przebywał na froncie i otrzymał awans na stopień podporucznika.
Od 12 listopada 1918 w Poznaniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a od 27 grudnia brał udział w powstaniu wielkopolskim. W 1920 dowodząc kompanią podczas wojny polsko-bolszewickiej został z Ławicy skierowany na front, gdzie otrzymał przydział do baonu lotniczego. Otrzymał awans na stopień porucznika, a następnie został wyznaczony na dowódcę kompanii zwiadowców w 28 pułku piechoty.