Ciężko ranny 6 listopada 1915 pod Polską Górą. Powrócił do jednostki 10 stycznia 1916 na stanowisko dowódcy kompanii. W 1917, po kryzysie przysięgowym został internowany. Po zwolnieniu w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego walczył na froncie wojny polsko-bolszewickiej w składzie II batalionu 7 pułku piechoty Legionów. Od 24 lutego 1920 był przydzielony do Dowództwa Miasta Warszawa. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w Dowództwie Miasta Warszawa, a jego oddziałem macierzystym był 7 pułk piechoty Legionów.
3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 547. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Jego oddziałem macierzystym był nadal 7 pp Leg. W 1923 został przeniesiony do 21 pułku piechoty. 26 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza i przydzielony do 16 baonu granicznego w Sienkiewiczach. Pełnił w nim służbę na stanowisku adiutanta i dowódcy kompanii. 27 listopada 1926 został przeniesiony z KOP do 21 pułku piechoty. Zmarł 23 września 1927 w Warszawie.