Obecny kościół jest efektem przebudowy z 1407 roku. W 1583 roku został ponownie odrestaurowany, a jego wnętrze przebudowano montując płaski, kasetonowy strop. W lipcu 1630 roku został konsekrowany przez patriarchę . W 1791 roku kościół ponownie odrestaurowano.
XIX w. W latach 1400–1807 miał status kolegiaty, zarządzanej przez kapitułę złożoną z trzech kapłanów tytularnych, diakona i subdiakona, którzy pierwotnie wspólnie zarządzali majątkiem, dzieląc obowiązki związane z opieką duszpasterską i sprawowaniem liturgii. Na mocy dekretu napoleońskiego Królestwa Włoch z 5 czerwca 1805 roku (oraz kolejnych dekretów) zainicjowano w Wenecji proces kasat i przekształceń kościołów i klasztorów oraz zmian granic parafii. W 1810 roku kościół stracił status kościoła parafialnego. Francuzi pozbawili go dzieł sztuki i wyposażenia. Teren jego parafii został włączony do parafii San Silvestro I papa. Kościół pełnił między innymi funkcję: schroniska dla ubogich, więzienia dla więźniów politycznych, składu węglowego i sklepu. W tym czasie jego fasadę przepruto czterema prostokątnymi oknami. Później został sprzedany na aukcji Angelowi Vianello. Ten w 1840 roku odsprzedał kościół pewnemu bractwu, które po przeprowadzeniu niezbędnych prac konserwatorskich, w czerwcu 1851 roku ponownie przywróciło go do funkcji sakralnych.