Budowa Gitara angielska posiadała gruszkowate pudło rezonansowe, na podstrunicy było nabitych dwanaście miedzianych progów. Menzura wynosiła ok. 420 mm. Instrument był sześciochórowy (tj. struny były podwójne), przy czym dwie najgrubsze struny były pojedyncze (czyli łącznie instrument miał dziesięć strun). Struny były metalowe. Instrument początkowo był strojony za pomocą kołków, jednak w latach 60. XVIII w. lutnik John N. Preston z Londonu wynalazł nowy rodzaj stroików (tzw. stroiki Prestona, stosowane współcześnie jeszcze w gitarze portugalskiej; co ciekawe podobne stroiki reklamował morawski budowniczy instrumentów, John Frederick Hintz, w 1766 r.). Instrumenty pochodzenia dublińskiego z tych samych lat 60. mają z kolei stroiki wykorzystujące przekładnię ślimakową. Gitara angielska posiadała specjalne otwory w podstrunicy i gryfie dla łatwiejszego montażu capotasto, którego pierwszy opis użytkowania opisał Robert Bremner w swoich Instructions for the Guitar (1758).