Wilde opowiadał się za socjalizmem, który „będzie stanowił wartość z tego powodu, iż będzie prowadził do Indywidualizmu” i „poprzez zamianę własności prywatnej na dobro publiczne, a współzawodnictwa na współdziałanie, przywróci społeczeństwu właściwy mu stan zdrowego organizmu i zapewni byt materialny każdemu członkowi społeczeństwa”.
Wilde badał warunki polityczne niezbędne do pełnego samorozwoju i oddania się sztuce, argumentując: „Sztuka jest Indywidualizmem, a Indywidualizm – siłą dezintegrującą i rozbijającą. To właśnie stanowi o jego wielkiej wartości, bo tym, co zamierza rozbić, są: monotonia typowości, niewola zwyczaju, tyrania przyzwyczajenia i redukcja człowieka do poziomu maszyny”.
Autor podkreśla, że socjalizm „indywidualny” należy oddzielić od „Socjalizmu Autorytarnego” (rządowego-centralnego), opowiadając się za bardziej wolnościowym podejściem: „Jeśli Socjalizm ma być autorytarny; jeśli rządy mają zostać wyposażone we władzę ekonomiczną, jak dziś wyposażone są we władzę polityczną; jednym słowem, jeśli mamy mieć Tyranie Przemysłowe, wtedy ostatni stan ludzkości będzie gorszy od pierwszego”.