Stąd wielokrotnie był delegowany przez komórkę konspiracyjną do Warszawy i Katowic, w celu oceny sytuacji i ochrony przed dewastacją resztek sprzętu pomiarowego byłych polskich urzędów miar oraz niektórych zakładów prywatnych (np. firmy Żochowski i Szwede).
Okres powojenny Wyzwolenie zastało Dziewulskiego w Krakowie. Już 20 stycznia 1945 roku, gdy jeszcze przez Kraków przechodziły oddziały Armii Czerwonej, przystąpił do zabezpieczania dokumentów i sprzętu pomiarowego tamtejszego urzędu miar przed zniszczeniem i wywózką. We wrześniu 1945 roku otrzymał stanowisko naczelnika wydziału technicznego z przeniesieniem do tymczasowej siedziby GUM w Bytomiu. Podstawowym jego zadaniem było zabezpieczenie ocalałych na miejscu urządzeń pomiarowych, a wkrótce przygotowanie odbudowy pracowni pomiarów elektrycznych w zniszczonym gmachu GUM w Warszawie. Mimo trudności spowodowanych niekompletnością wyposażenia technicznego i słabym przygotowaniem personelu, udało mu się już w 1947 roku reaktywować pracownię i zaspokoić najpilniejsze potrzeby energetyki i przemysłu. Równolegle przystąpił do odbudowy innych laboratoriów. Po nieoczekiwanym odejściu z Głównego Urzędu Miar dyrektora Rauszera, w październiku 1949 roku, Dziewulski przyjął propozycję kierowania urzędem, najpierw jako dyrektor, a od września 1951 roku jako p.o.