Edward Wawrzycki (ur. 6 grudnia 1896 w Brzeźnicy, zm. 1 sierpnia 1920 pod Mielnikiem) – żołnierz armii austriackiej, Wojska Polskiego na Wschodzie, oficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 6 grudnia 1896 w Brzeźnicy, w rodzinie Stanisława i Wandy z Modliszewskich. Uczył się w c. k. Gimnazjum w Sanoku. W 1915 został wcielony do austro-węgierskiego 40 pułku piechoty i skierowany do szkoły oficerskiej w Bacinie. Awansowany na stopień chorążego ze starszeństwem z 1 lipca 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty i wysłany na front wschodni I wojny światowej. W 1916 trafił do niewoli rosyjskiej. Przetrzymywany był w obozach w Omsku i Pietropawłowsku.
We wrześniu 1918 wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich ppłk. Waleriana Czumy. 23 lutego 1919 wyruszył, jako tajny kurier Dowództwa Wojska Polskiego na Syberii do Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego w Warszawie i przez front oraz całe terytorium bolszewickiej Rosji dotarł do kraju (drugim kurjerem, który przebył tę samą trasę był chorąży Feliks Robakiewicz).