Dlatego też w 9M730 silnik startowy działa prawdopodobnie dużo dłużej niż w klasycznych pociskach. Prawdopodobnie uruchomienie reaktora rozpoczyna się bardzo krótko przed startem. Osiągnięcie pełnej mocy przed wystrzeleniem rakiety jest bardzo mało prawdopodobne, wymagane byłoby zastosowanie wysoce wydajnych układów chłodzenia, znajdującego się w kontenerze startowym pocisku. Z drugiej strony pracujący z pełną mocą reaktor mógłby zostać z łatwością zauważony przez satelitarne systemy rozpoznawcze. Po wystrzeleniu silnik lub silniki startowe rozpędzają 9M730 do prędkości, w której przepływ powietrza może efektywnie chłodzić reaktor. Następnym problemem jest promieniowanie. W niepracującym reaktorze jest ono minimalne i najprawdopodobniej wystarczającą osłonę stanowi kontener transportowo-startowy, w jakim przechowywany jest pocisk. Sytuacja zmienia się diametralnie wraz z uruchomieniem reaktora – wówczas promieniowanie gwałtownie rośnie. Nie wchodzą w grę rozwiązania stosowane w systemach lądowych lub morskich w postaci ciężkich osłon. Takie osłony zapewniają również ochronę wrażliwych na promieniowanie jonizujące urządzeń elektronicznych, znajdujących się w pobliżu. Buriewiestnik z oczywistych względów jest ciężkich osłon pozbawiony.