Wysunięta Obecność NATO (ang. NATO Forward Presence) – przyjęta na szczycie NATO w Warszawie w 2016 roku inicjatywa utrzymywania na terytorium państw Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego stałej obecności wojskowej w postaci wielonarodowych grup bojowych w celu wzmocnienia odstraszania i obrony na wschodniej flance Sojuszu.
Utrzymywane są dwie formy Wysuniętej Obecności: wzmocniona Wysunięta Obecność (ang. enhanced Forward Presence, eFP) w Estonii, Litwie, Łotwie i Polsce (od 2017), a od 2022 roku również w Bułgarii, Rumunii, Słowacji i na Węgrzech, oraz dostosowana Wysunięta Obecność (ang. tailored Forward Presence, tFP) w Bułgarii i Rumunii. Na szczycie w Madrycie w 2022 roku państwa NATO podjęły decyzję o rozbudowie eFP z poziomu batalionów do poziomu brygad.
Historia Geneza i szczyt w Warszawie (2016) Aneksja Krymu i wybuch wojny w Donbasie w 2014 roku zmieniły sytuację bezpieczeństwa w Europie Środkowo-Wschodniej. Państwa wschodniej flanki NATO, zwłaszcza Polska i kraje bałtyckie, zaczęły domagać się stałej obecności sojuszniczej na swoim terytorium.