pierwotny pojedynczy spad rozpadł się na serię mniejszych progów i bystrzy.
Naturalny most skalny, który powstał po załamaniu wodospadu, przez krótki czas mógł być jednym z największych znanych tego typu obiektów. Około lutego 2021 roku most się zawalił i na krótko spiętrzył rzekę, zanim wezbrana woda przerwała zator.
mały|Erozja koryta rzeki Coca powyżej dawnego wodospadu, 2023 rok.
Skutki środowiskowe i infrastrukturalne Już w pierwszym roku po załamaniu rzeka uruchomiła około 250 mln ton osadów, a do początku 2023 roku łączną objętość przetransportowanego materiału szacowano na około 500 mln ton. Poniżej dawnego wodospadu osady lokalnie podniosły dno rzeki nawet o kilkadziesiąt metrów, a przy odpływie z elektrowni Coca Codo Sinclair o około 1–2 m, co może ograniczać przepustowość i produkcję energii.
Powyżej dawnego wodospadu erozja niszczyła brzegi, drogi i mosty. Do początku 2023 roku krawędź erozji przesunęła się około 11,3 km od pierwotnego wodospadu, zawaliło się około 287 ha terenów nadrzecznych, a co najmniej trzy mosty zostały zniszczone.