W tym kontekście najbardziej miłującymi swą ojczyznę narodami są ludy rolnicze, związane głęboko z ziemią, a uczucie to jest słabsze u narodów przemysłowych i handlowych, a zwłaszcza u nadbrzeżnych i wyspiarskich, które przemysł i handel w odległe kraje prowadzi i od ziemi ojczystej odrywa. Tak więc ziemia to główna podstawa miłości ojczyzny, z czym wiąże się z kolei pragnienie jej dogłębnego poznania, co pogłębia jedność z ziemią. Ważnym zadaniem jest zatem zachęcanie młodzieży do wszechstronnego poznawania kraju ojczystego, jego historii i geografii. Zwiedzanie ojczyzny jest religijnym obowiązkiem, natomiast godną napiętnowania praktyką – wysyłanie dzieci za granicę, na naukę, czy studia.
Autor wielokrotnie podnosi konieczność jedności wewnątrznarodowej, jako elementu miłości ojczyzny: pokrewieństwo ziemi z narodem tworzy znowu pokrewieństwo narodu między sobą i obudza miłość, jaka się z tego powodu między rodakami objawia. Naukę miłości postrzega jako upatrywanie miłości w jedności, która jest uprzednia w stosunku do miłości. Apelując o jedność wewnętrzną prosił o objęcie miłością całego narodu, bez względu na stan społeczny, czy klasę.