Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości duże zasługi na tym polu ponieśli patroni centrum: Eugenia Zeylandowa i jej małżonek Janusz Zeyland, rozstrzelany przez Niemców na terenie warszawskiego Szpitala Wolskiego w dniu 5 sierpnia 1944.
Początki siedziby szpitala są związane z projektami budowy dużego i nowoczesnego Szpitala Miejskiego w miejscu obecnego placu Ludwika Waryńskiego. Częścią założenia szpitalnego miał być oddział gruźliczy od strony ul. Szamarzewskiego (zaplanowany do realizacji, jako pierwszy). Plany placówki przygotował Sylwester Pajzderski w 1928, ale z uwagi na wydatki związane z przygotowaniami do Powszechnej Wystawy Krajowej i załamaniem gospodarczym wielkiego kryzysu do realizacji projektu całej dzielnicy socjalnej na Jeżycach nigdy nie doszło. Wobec zaistniałych faktów oddział pulmonologiczny Szpitala Miejskiego umieszczono tymczasowo w budynku sierocińca przy ul. Szamarzewskiego, który powstał w latach 1927–1928 według projektu Władysława Czarneckiego. Po zniszczeniach II wojny światowej oddział został ponownie uruchomiony w 1946. Miał wówczas 110 miejsc, co było liczbą za małą na potrzeby ludności, w związku z czym podjęto decyzję o budowie wieloskrzydłowego gmachu na 260 miejsc w sześciu oddziałach, który zintegrowano ze starym budynkiem (ul. Szamarzewskiego 62).