W ciągu 10 dni lotnej pogody wykonali 14 lotów na rozpoznanie i nawiązanie łączności, często pod silnym ostrzałem. Jego samolot został wielokrotnie trafiony kulami przeciwnika, mimo tego dostarczył cennych meldunków dowództwu frontu. Podczas bitwy warszawskiej, operując z lotniska w Pułtusku, wykrył, że oddziały Armii Czerwonej nie były internowane w Prusach a odsyłane do Rosji.
Po zakończeniu działań bojowych pozostał w Wojsku Polskim. 29 października 1920 został skierowany na kurs pilotażu, od 8 czerwca 1922 pełnił funkcję adiutanta dowódcy 1 pułku lotniczego w Warszawie. 23 sierpnia 1923 został mianowany zastępcą dowódcy 18 eskadry lotniczej, a od 2 sierpnia 1924 zastępcą dowódcy 16 eskadry lotniczej. 1 grudnia tego roku został mianowany majorem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 4. lokatą w korpusie oficerów aeronautycznych. Od 10 kwietnia 1925 do 12 kwietnia 1926 był dowódcą II Dyonu Lotniczego, a następnie oficerem taktycznym pułku. 1 sierpnia 1928 został komendantem Portu Lotniczego w Dęblinie, a 7 lipca 1929 dowódcą oddziału portowego w Centrum Wyszkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie.