Stanisław Bronisław Wolfarth (ur. 10 lutego 1933 w Gostyniu, zm. 20 listopada 2007 w Krakowie) – polski psychofarmakolog, neurobiolog, profesor nauk medycznych, w latach 1971–2003 kierownik Pracowni i Zakładu Neuropsychofarmakologii Instytutu Farmakologii Polskiej Akademii Nauk, autor niemal stu prac naukowych, działacz związkowy w „Solidarności”, działacz opozycji demokratycznej w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, działacz polityczny w III RP, członek założyciel Polskiego Towarzystwa Badań Układu Nerwowego.

Życiorys Urodził się 10 lutego 1933 roku w Gostyniu jako syn Juliusza Wolfartha, starosty gostyńskiego; prawnuk Franciszka Wolfartha. Jego ojciec zginął w 1942 roku w obozie koncentracyjnym Auschwitz.

W czasie okupacji hitlerowskiej Stanisław Wolfarth uczył się w domu w Poznaniu, pod opieką ukrywanego przez jego matkę księdza Stefana Tabora. Po wojnie kontynuował naukę w gimnazjum w Gostyniu. Przebywał w prowadzonym przez księży filipinów konwikcie na Św. Górze. Jego matka po 1945 roku próbowała prowadzić kawiarnię, za co spotkały ją szykany ze strony władz ludowych, dążących do wygaszenia wszelkiej działalności prywatnej. Matka „nie była w stanie podołać obciążeniom finansowym, które wynikały z tytułu nauki syna”.