O dopuszczeniu filmu do realizacji zadecydowała sugestia, iż bohater działał pod kierownictwem podziemnej partyjnej organizacji komunistycznej.
Po śmierci Józefa Stalina w 1953 i późniejszej odwilży politycznej w kinie białoruskim dominować zaczęły ekranizacje dzieł literackich kombatanta Wasila Bykaua, reprezentujących tzw. prozę lejtenantów, która bezpardonowo ukazywała traumatyczną pamięć o niszczycielskich wydarzeniach wojennych. W 1963 ukazała się Trzecia rakieta Riczarda Wiktorowa na podstawie opowiadania Bykaua, odebrana przez krytyków przychylnie pomimo wysuwanych gdzieniegdzie zarzutów „przejawów remarkizmu” pod adresem reżysera. Sukces Trzeciej rakiety skutkował pojawieniem się kolejnych utworów na podstawie prozy Bykaua: Alpejskiej ballady (1965) Borisa Stiepanowa, Pułapki (1966) Leonida Martyniuka i innych. Najdalej w ukazaniu „prawdy okopów” poszedł Walentin Winogradow w swoim Wschodnim Korytarzu (1966), dramacie psychologicznym o sowieckim podziemiu, które od wewnątrz niszczą wzajemne oskarżenia o zdradę.