W latach 70. XX wieku podkreśleniu w kinie sowieckim ulegała międzynarodowa współpraca w walce przeciwko nazizmowi i ów trend dotyczył również kina białoruskiego. Jutro będzie za późno... (1972) Aleksandra Karpowa opowiadał historię oficera słowackiego Jána Nálepki, który dołączył do białoruskich partyzantów po ucieczce z kolaboranckiego pułku słowackiego. Ów film dobrze przyjęła zarówno władza Związku Radzieckiego, jak i Czechosłowacji. Z perspektywy kina dokumentalnego Ruiny strzelają... (1970–1972) i Płomień (1974) Witalija Czetwierikowa oraz Czas wybrał nas (1976–1978) Michaiła Ptaszuka umacniały oficjalny przekaz o ponadnarodowym ruchu oporu przeciwko nazizmowi. Synowie idą do boju (1971) Turowa, pełna rozmachu opowieść o członkach białoruskiej rodziny – matce i jej synach – była pozbawiona takiej heroicznej narracji, toteż spotkała się z krytyką.