jednak kiedy Howard przesłuchał go w sposób krzyżowy, jego zeznania często kłóciły się ze znanymi faktami, co poważnie osłabiało sprawę oskarżenia.
Lorena zeznała, że mąż ją zgwałcił i wielokrotnie bił ją zanim doszło do incydentu, że brakowało im stabilności finansowej, on ukradł jej zarobki i wydał pieniądze. Zarówno prokuratura, jak i obrona przyznały, że wykazał się wobec niej historią nadużyć i że nadużycia te stworzyły kontekst do incydentu. Biegli sądowi zeznali, że „on atakował ją psychicznie i fizycznie; że nadużycia nasilały się i że do 1993 r. żyła w ciągłym strachu przed nim”. Strategia obrony podkreślała jej działanie jako mieszankę samoobrony i chwilowego szaleństwa stanowiącego „nieodparty impuls” ze względu na historię i ciągłość nadużyć i gwałtów. Jeden z biegłych zeznał, że „Lorena wierzyła i była unieruchomiona przez groźbę męża: Znajdę cię, niezależnie od tego, czy jesteśmy rozwiedzeni, czy w separacji. I gdziekolwiek cię znajdę, będę uprawiać z tobą seks, kiedy tylko zechcę”(Pershing, s. 206)..