Przed I wojną światową przeprowadził się do Lozanny i mieszkał tam do 1920, okres ten jest przez krytyków uznawany za najbardziej aktywny w całej jego twórczości. Tworzył portrety, ale nie zaprzestał rzeźbić akty kobiece i sceny rodzajowe. W 1920 powrócił do Paryża, przystąpił wówczas do Société du Salon d'Automne. W tym czasie realizował zamówienia bogatych Paryżan oraz portretował ważne postacie z polskiego życia narodowego: Juliusza Słowackiego (1927), Adama Mickiewicza (1930), Fryderyka Chopina (1934), Józefa Hoene-Wrońskiego (1936–1937), Ewelinę Hańską (1932), Władysława Mickiewicza (1926). Tworzył też rzeźby osób związanych z Ignacym Janem Paderewskim, m.in. pomnik współtwórcy Ligi Narodów Edwarda Mandella House'a (1932) w warszawskim Parku Skaryszewskim.
Pobocznym wątkiem jego twórczości były rzeźby nagrobne, które znajdują się na paryskich cmentarzach. Do tej grupy należą pomniki Leopolda Sudre na Cmentarzu Montparnasse (1933), Józefa Hoene-Wrońskiego na cmentarzu w Neuilly-sur-Seine (1937), a także postać Chrystusa znajdująca się na grobie Eugeniusza Kucharskiego na cmentarzu Père-Lachaise (1955).