Twórczość W początkowym okresie twórczości utwory Wuorinena były mocno schromatyzowane i serialne. Później jego styl zdeterminowało rozwinięcie teorii Miltona Babbitta, poddające serializacji całość struktury utworu, wraz z jego formą. Łączył także rytmiczną żywiołowość Igora Strawinskiego z atonalnym językiem Arnolda Schönberga, godząc i rozszerzając idiomy obu tych kompozytorów. Podkreślał przy tym, że to Strawinskiemu zawdzięcza najwięcej pod względem dźwiękowego i artykulacyjnego kształtowania struktur. W 1974 wdowa po Strawinskim wyraziła zgodę na wykorzystanie przez Wuorinena niekompletnych szkiców pozostawionych przez jej męża. Rok później Wuorinen złożył swojemu mistrzowi hołd, komponując na ich podstawie A Reliquary for Igor Stravinsky (1975) – niezwykły utwór na orkiestrę, z przejmującym lamentem w części środkowej.
Pod koniec lat 70. Wuorinen zaczął upraszczać swój styl. Odrzucił serializm na rzecz większej otwartości i swobody stylistycznej bliskiej tendencjom postmodernistycznym. Inspirował się chorałem gregoriańskim i nawiązywał wprost do muzyki dawnej.