Po utworzeniu w 1870 r. Egzarchatu Bułgarskiego w Płowdiwie utrzymano metropolię grecką (w jurysdykcji Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, od którego oddzielił się egzarchat). Cerkiew św. Mariny pełniła funkcje katedry greckich biskupów do 1906 r., kiedy metropolitę greckiego ostatecznie zmuszono do wyjazdu z miasta, a wszystkie świątynie w jego jurysdykcji przyłączono do bułgarskiej metropolii płowdiwskiejI. Dimitrov, Bulgarian Christianity [w:] red. Parry K.: The Blackwell Companion to Eastern Christianity. Victoria: Blackwell Publishing, 2007, ss.57–61.. Cerkiew św. Mariny jest domową cerkwią metropolitów płowdiwskich (funkcje soboru katedralnego pełni natomiast płowdiwski sobór Zaśnięcia Matki Bożej).

Architektura Cerkiew została zbudowana w stylu typowym dla prawosławnych świątyń z okresu bułgarskiego odrodzenia narodowego, z kamieniM. Capienko, Sofia-Tyrnowo-Płowdiw, ss. 170–171, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1983.. Jest to wydłużona trójnawowa bazylika, w której nawy oddzielone są od siebie rzędami kolumn, każda z naw jest natomiast nakryta sklepieniem kolebkowym. Nieznacznie wystający ośmioboczny bęben budowli i niska, spłaszczona kopuła upodabnia XIX-wieczną cerkiew do znacznie starszych budowli bizantyjskich.