1892–1914 mały|Widok fortu pancernego „Węgrzce” od stron zapola, stan z 2014 roku mały|Widok os strony zapola na fort pancerny obrony bliskiej 52 ½ „Skotniki S”, stan z 2007 roku Nowe zmiany w artylerii, polegające choćby na wprowadzeniu pocisków z silniejszymi materiałami wybuchowymi, wymusiły kolejne prace fortyfikacyjne, budowę nowych obiektów lub modernizację istniejących. W latach 1892–1896 w północnej części twierdzy (obszar warowny V) powstały 2 duże forty pancerne klasy Einheitsfort – 47a „Węgrzece” i 49a „Dłubnia” – prawdopodobnie projektu Ernesta von Leithnera. Reszta nowych fortów pancernych, jakie wzniesiono w latach 90. reprezentowała już inny typ, fortu obrony bliskiej (Nahkampfwerk), który nie był uzbrojony w ciężkie działa, te umieszczano w osobnych bateriach na zapolu fortów. W III pierścieniu nowe i starsze obiekty stawały się częściami grup fortecznych, autonomicznych zespołów obronnych; ..

W obrębie Twierdzy Kraków do 1899 roku powstało kilkanaście fortów pancernych obrony bliskiej, niekiedy o różnym układzie i narysie (część z nich zaprojektował Emil Gołogórski) – 43a „Podchruście”, 44a „Pękowice”, 45a „Bibice”, 47 ½ „Sudół”, 48a „Mistrzejowice”, 49 ¼ „Grębałów”, 50 ½ W i 50 ½ O, 51 ½ „Swoszowice”, 52a „Łapianka”, 53a „Winnica”.. Prócz nich zbudowano trzy forty piechoty 41a „Mydlniki”, 49 ½ a „Mogiła” oraz 50a „Lasówka”; ; ..