Jan Zaremba (ur. 24 maja 1874 w Tczewie, zm. 20 października 1939 tamże) – ksiądz, pedagog i działacz narodowy.
Życiorys Urodził się w rodzinie kolejarza Jana Zaremby i Marii ze Znanieckich. Od 1886 pobierał naukę w progimnazjum Collegium Marianum w Pelplinie, od 1892 uczył się w gimnazjum w Starogardzie, w którym zdał egzamin dojrzałości (1895). Prawdopodobnie należał do filomackiego koła „Rzeczpospolita”. W 1895 rozpoczął naukę w Seminarium Duchownym w Pelplinie. 1 kwietnia 1899 w seminaryjnej kaplicy św. Barbary otrzymał święcenia kapłańskie. 3 kwietnia 1899, w kościele Trójcy Świętej w Kościelnej Jani, odprawił mszę prymicyjną. Następnie, w celu uzyskania patentu nauczyciela szkół średnich, na Uniwersytecie w Monachium studiował matematykę, filologię i nauki przyrodnicze. W 1903 złożył egzamin państwowy pro facultate docendi. Przez krótki okres był wikariuszem parafii św. Marii Magdaleny w Zakrzewie, później w parafii św. Bartłomieja w Chełmoniu. Od 1904 rozpoczął nauczanie matematyki i nauk przyrodniczych w Collegium Marianum w Pelplinie. W latach poprzedzających 1918 promował polską kulturę, wprowadzając – wbrew niemieckim władzom – język polski jako wykładowy. Był członkiem Towarzystwa Naukowego w Toruniu (1918–1933). W 1919 zaangażował się w tworzenie polskiej oświaty na Pomorzu.