Józef Seyda (ur. 14 maja 1920 w Pelplinie, zm. 26 marca 1969 w RzymieJózef Arlik, w: red. Roman Malek, Werbiści w Polsce, Księża Werbiści, Pieniężno, 1982, s. 77) – polski duchowny katolicki, zakonnik werbista, historyk Kościoła i patrolog.
Życiorys Uczył się w niższych seminariach duchownych werbistów w Pelplinie, następnie w Gniewie (1933-1935) i Górnej Grupie. Maturę zdał w 1939 i zgłosił się do nowicjatu w Chludowie. Po napaści Niemiec na Polskę w 1939 uniknął osadzenia w obozie w Chludowie, na który zamieniono klasztor, ponieważ przebywał akurat w Wielkich Walichnowach u matki. Do czerwca 1940 podjął pracę rolnika w zdewastowanym i zaniedbanym gospodarstwie swoich sióstr. Został aresztowany przez Niemców. Więziono go w Rudnie, Tczewie, a potem w niemieckich obozach koncentracyjnych Stutthof i Sachsenhausen, ale udało mu się przeżyć. Do Polski wrócił około 3 maja 1946, a w końcu maja udał się do Bruczkowa, celem kontynuowania nowicjatu, który ukończył już, po jego przeniesieniu, w Pieniężnie. Śluby wieczyste złożył w 1952, a święcenia kapłańskie otrzymał 21 grudnia 1952 z rąk biskupa Bernarda Czaplińskiego (prymicję odprawił w Wielkich Walichnowach). Na studia udał się do Lublina (1954).