Samiec ma wgłębienie u nasady odwłoka, a jego edeagus jest pośrodku falisty i dalej stopniowo zwężony ku szczytowi, o mniejszej długości niż u R. comosa. Apofiza edeagusa leży w jednej płaszczyźnie z nasadą i wierzchołkiem jego płata środkowego. Woreczek wewnętrzny edeagusa uchodzi w pobliżu wierzchołka jego środkowego płata. Samica ma ramiona ósmego sternitu odwłoka o wąskich odcinkach zesklerotyzowanych i krótsze niż apofizy tegoż sternitu. Spermateka jest bardzo mała, nieprzekraczająca długością piątej części spiculum ventrale; jej korpus zwęża się stopniowo ku szczytowi, a jej ramiona są dobrze rozwinięte, ale nie przekraczają ujścia przewodu nasiennego.
Biologia i ekologia thumb|left|Nasiona dziewanny rdzawej, pokarm larw Rhinusa tetra thumb|Dziewanna kutnerowata rosnąca na ukraińskim przytorzu – potencjalne siedlisko Rhinusa tetra Kserotermofilny owad, zasiedlający murawy, łąki, przydroża, przytorza, stanowiska ruderalne, kamieńce oraz nasłonecznione zarośla, wzgórza i skały. Występuje od nizin po niższe położenia górskie. Związany jest z trędownikowatymi. Larwy są oligofagicznymi endofitofagami, żerującym na dziewannach. Dotychczas potwierdzono ich rozwój w: dziewannie rdzawej (V. blattaria), V. boerhavii, V. creticum, dziewannie firletkowej (V. lychnitis), dziewannie pospolitej (V.