Wasilewski, Historia Bułgarii, s. 162..
W maju 1872 r., na żądanie bułgarskich działaczy emigracyjnych, Lewski zwołał w Bukareszcie konferencję organizacji powstańczych, na której 32 delegatów reprezentowało komitety w Bułgarii, 16 zaś – emigrację. Podczas konferencji zniesiono podział na komitet krajowy i zagraniczny, ustanawiając jeden Centralny Komitet Rewolucyjny, natomiast Lewskiemu nadano szerokie pełnomocnictwa, na mocy których mógł kierować krajowymi organizacjami rewolucyjnymi. Zaaprobowano dotychczasowe programy organizacji i uznano walkę zbrojną za jedyną formę wyzwolenia Bułgarii. W drugiej połowie roku komitetów na ziemiach bułgarskich było już tyle, że okazało się koniecznym utworzenie okręgów rewolucyjnych koordynujących ich pracę. Były to okręgi pazardżycki, orchanijski, sliweński, starozagorski, łowecki i tyrnowski. Jednak jesienią 1872 r. organizacja została zdziesiątkowana wskutek pojmania przez Turków Dimityra Obszcziego, który swoimi zeznaniami obciążył kolejnych rewolucjonistów.