Filozofię Cavarero, uprawianą w nieustannym dialogu z zachodnią tradycją filozoficzną, cechuje przede wszystkim skupienie na problematyce różnicy seksualnej oraz jej politycznej ważkości, a także zadłużenie w dorobku filozofii politycznej Hannah Arendt. Cavarero sprzeciwia się zarówno pojęciu podmiotu wytworzonemu przez tradycję filozoficzną, jak i postmodernistycznym projektom rozbijania czy fragmentacji podmiotu. Proponuje myślenie o istocie ludzkiej jako niepowtarzalnej, unikalnej i dynamicznej, konstytuowanej przez liczne wielostronne relacje z innymi istotami ludzkimi.
Jej pierwszą pracą, która spotkała się z międzynarodowym zainteresowaniem, była opublikowana w 1990 roku książka Nonostante Platone (Zamiast Platona), w której, wykorzystując zdobycze filozofii feministycznej, szczególnie myśl Luce Irigaray, a także nawiązując do dorobku Hannah Arendt, dokonuje dekonstrukcji wybranych tekstów filozofii i literatury greckiej. Dekonstrukcja Cavarero wymierzona jest w obecny u Homera, Parmenidesa czy Platona aspekt patriarchalny, a jej celem jest wydobycie z cienia i odzyskanie dla dyskursu postaci żeńskich takich jak Diotyma, Penelopa czy Demeter.