W Charsznicy poznał swoją żonę i tam urodziło się czworo jego dzieci. 29 października 1928 został zameldowany w Poznaniu, natomiast żona z dziećmi 19 grudnia tego roku. 29 listopada 1929 został wymeldowany do Stanisławowa. Następnie pracował jako urzędnik Państwowego Monopolu Spirytusowego. W lipcu 1933 był zastępcą dyrektora Państwowej Wytwórni Wódek we Lwowie. W tym czasie obowiązki zawodowe łączył z działalnością społeczną w organizacji miejskiej Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, Związku Strzeleckim i Związku Legionistów Polskich jako prezes oddziału im. śp. Tadeusza Furgalskiego. Później był dyrektorem Wytwórni Wódek w Starogardzie. W 1939, przed wybuchem II wojny światowej przeniósł się z rodziną do Warszawy.
W okresie okupacji był czynnym członkiem konspiracji. Wziął udział w powstaniu warszawskim, w szeregach dywizjonu motorowego Obszaru AK należącego do Zgrupowania Kuba-Sosna. Używał wówczas pseudonimu „Wawrot”. Po kapitulacji powstania dostał się do niemieckiej niewoli. Po II wojnie światowej był kierownikiem Pracowni Ekonomicznej Biura Projektów Przemysłu Fermentacyjnego oraz organizatorem i dyrektorem Centralnego Biura Projektów Przemysłu Spożywczego.