Józef Ratajczak (ur. 24 lutego 1897 w Poznaniu, zm. 27 lub 28 maja 1942 w lesie Sękocińskim) – żołnierz armii niemieckiej, armii wielkopolskiej i major Wojska Polskiego, komendant Okręgu Pomorze ZWZ, kawaler Orderu Virtuti Militari, harcmistrz.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jana, robotnika magistrackiego, i Franciszki z Karolczaków. Absolwent gimnazjum matematyczno-przyrodniczego i uczestnik strajku szkolnego. Podczas nauki należał do różnych organizacji niepodległościowych i organizował Główną Kwaterę Skautową w Rzeszy Niemieckiej. W 1917 zmobilizowany do armii niemieckiej z której wrócił w listopadzie 1918. Brał następnie udział w powstaniu wielkopolskim. W Poznaniu pełnił funkcję dowódcy kompanii Służby Straży i Bezpieczeństwa. Od 18 stycznia 1919 jako dowódca plutonu 1. kompanii skautowej w szeregach 1 pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 55 pułku piechoty. Następnie w jego szeregach brał udział w walkach powstańczych w Wielkopolsce. Później już w szeregach odrodzonego Wojska Polskiego walczył podczas obrony Lwowa. Od maja 1919 pełnił funkcję dowódcy 3. kompanii, później 7.