Ostatnim właścicielem Wyszek był syn Stanisława Hieronim (1871–1939) żonaty z Verą Letycją Bornholdt (1875–1908). Jego bratem był Aleksander Mohl. Pod koniec XIX wieku dobra Mohlów liczyły 3213 dziesięcin ziemi.
Po I rozbiorze Polski w 1772 roku Wyszki, wcześniej wchodząc w skład Polskich Inflant Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie ujezdu dyneburskiego (później dźwińskiego) guberni witebskiej Imperium Rosyjskiego. Wyszki były siedzibą gminy i parafii należącej do dekanatu górnodźwińskiego. Od końca I wojny światowej miejscowość należy do Łotwy, która w okresie 1940–1990, jako Łotewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.
Pod koniec XIX wieku Wyszki miały status miasteczka. Poza kościołem i cmentarzem katolickim istniała tu synagoga, gdyż wtedy większość jego mieszkańców stanowili Żydzi. W drugiej połowie wieku oddano do użytku stację kolejową na trasie Kolei Warszawsko-Petersburskiej w pobliżu (4 km) wsi. Stacja początkowo miała nazwę Dubna (od nazwy sąsiedniej wsi i lokalnej rzeczki). W 1897 roku mieszkało tu 956 osób, z czego 668 Żydów. W 1914 roku żyło tu 1200 mieszkańców.