Według niego źródłem zamieszania jest fakt, że „stoicy okazjonalnie wspominali, że dla mędrca eudajmonia zastępuje zwykłe szczęście”.
W tym duchu Piotr Stankiewicz mówi o błędnej „ascetycznej interpretacji” stoicyzmu, podkreślając, że „stoicyzm nie jest ascetyzmem, a stoik nie jest mnichem”. Według niego to szkoła „radykalnych epikurejczyków” jest bliższa ideału wstrzemięźliwości. Stoicyzm rozciąga się sporo szerzej. Jak pisze: „My [nowocześni stoicy] musimy zmierzyć się z bujnością, różnorodnością i – tak! – zmysłowością życia i musimy trwać i rozwijać się wewnątrz tego świata, akceptując go takim, jaki jest. W przeciwieństwie do mnicha, stoik nie unika niezliczonych aspektów życia ziemskiego i zmysłowego”.
Z drugiej strony, Kevin Patrick odpiera ten argument, wykpiwając go jako przejaw „hedonicznego stoicyzmu”. Jego zdaniem wspomniane stanowisko: „wpada w pułapkę i jest błędnym rozumowaniem, że skoro rzeczy zewnętrzne są nam obojętne, powinniśmy zanurzyć się we wszystkich rzeczach, do których mamy skłonność”.