16 lipca, wspólnie z Corsim, Weberem i Chessem, po raz kolejny zaatakował kolumny kawalerii Armii Czerwonej. 9 sierpnia wykonał lot łącznikowy z zadaniem zrzucenia rozkazów. Po wykonaniu zadania powrócił na lotnisko w Korczowie, ale źle obliczył podejście do lądowania i zatrzymał się dopiero na wagonie kolejowym mieszczącym kuchnię eskadry. W wyniku wypadku odniósł poważne obrażenia i trafił do szpitala na leczenie.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w zawodowej służbie wojskowej. W marcu 1921 roku wyznaczony został na stanowisko dowódcy 7 eskadry myśliwskiej, ale już 18 sierpnia został urlopowany z wojska w celu dokończenia studiów prawniczych na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ukończeniu studiów pracował początkowo w Międzymiastowych Gazociągach we Lwowie, a od 1926 roku był szefem działu handlowego WWS „Samolot” w Poznaniu. W grudniu 1925 roku został przeniesiony w rezerwie z 2. do 6 pułku lotniczego we Lwowie. W 1928 roku został członkiem komisji organizującej Polskie Linie Lotnicze „LOT” i pracował w nich jako szef działu eksploatacyjnego do 1931 roku.