Antypater z Tarsu, (gr. Ἀντίπατρος ὁ Ταρσεύς, zm. ok. 130/129 p.n.e.Tiziano Dorandi, Chapter 2: Chronology, [w:] Algra, Keimpe; et al. (red.), The Cambridge History of Hellenistic Philosophy. Cambridge 1999, s. 31-54) – filozof wczesnego stoicyzmu, nauczyciel PanajtiosaCicero, O wróżeniu, 1, iii, tłum. 1879, autor niezachowanych dzieł na temat bogów oraz wróżbiarstwa. Po śmierci Diogenesa z Babilonu, objął kierownictwo szkoły stoickiej w AtenachCicero, O powinnościach, iii 12, tłum. 1879.
Życiorys Antypater pochodził z miasta Tars w CylicjiStrabo, Geography, xiv. 5, 14, tłum. 1928Plutarch, O wygnaniu, 14.100, tłum. 1988. Po wygnaniu z ojczyzny, odbył podróż morską i osiedlił się w AtenachCicero, Rozmowy tuskulańskie, 5. xxxvii, tłum. 1874Plutarch, De stoicorum repugnantiis, 1033e, 1895. Przyłączył się do szkoły stoickiejPlutarch, O pogodzie ducha, 9, 1954, a po śmierci Diogenesa z Babilonu, przejął nad nią kierownictwo. Jego uczniami byli m.in. Gaius Blossius z CumaePlutarch, Parallel lives, Tiberius Gracchus, 8, 1921, Dardanos z AtenPhilodemus, Index Stoicorum Herculanensis, 53-4, Heraklides z TarsuDiogenes Laërtius, Żywoty i poglądy słynnych filozofów, vii. 1, 121, tłum. 1982 oraz Panajtios z Rodos. Antypater aktywnie uczestniczył w częstych dysputach filozoficznych pomiędzy szkołą stoicką a Akademią Platońską.