Bitwa pod Łubniami – bitwa stoczona między powstańcami a wojskami polskimi w dniach 26 maja-7 czerwca 1596 w czasie powstania kozacko-chłopskiego. Zwana też bitwą nad Sołonicą lub rzezią nad SołonicąTomasz Gąsowski, Jerzy Ronikier, Zdzisław Zblewski, Bitwy polskie: leksykon. Wydawnictwo Znak, 1999, s. 83..
Do bitwy doszło nad rzeką Sułą w pobliżu miejscowości Łubnie i Sołonica. Tam bowiem, w oparciu o rzekę postanowili bronić się powstańcy dowodzeni przez Semena Nalewajkę i Hryhora Łobodę. Stroną atakującą były wojska dowodzone przez hetmana Stanisława Żółkiewskiego. Liczyły one około 5000 żołnierzy. Oddziały kozackie zajęły pozycje obronne, pomimo że liczyły około 6000 ludzi, ponieważ było wśród nich wielu rannych i chorych.
Kiedy szturm przeprowadzony 26 maja został przez powstańców odparty, hetman Żółkiewski rozkazał otoczyć obóz i ostrzeliwać go z dział. Dodatkowo dla zastraszenia powstańców przed obozem wbito na pal dwóch jeńców kozackich. Kiedy szykowano kolejny szturm, okazało się, że Kozacy uwięzili swoich przywódców i wystąpili o ustalenie warunków kapitulacji.