Usunięto większość wad poprzedników: okręty charakteryzowały się wysoką manewrowością i krótkim czasem zanurzenia; poprawiono też warunki bytowe załóg.
Wszystkie jednostki typu Argonaute zbudowane zostały w stoczni Schneidera w Chalon-sur-Saône. Stępki okrętów położono w latach 1927–1931, a zwodowane zostały w latach 1929–1932.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Argonaute” (NN6) Schneider 19 grudnia 1927 23 maja 1929 1 czerwca 1932 „Aréthuse” (NN7) 6 stycznia 1928 8 sierpnia 1929 14 lipca 1933 „Atalante” (Q162) 17 sierpnia 1928 5 sierpnia 1930 18 września 1934 „Vestale” (Q176) 30 stycznia 1931 25 maja 1932 „Sultane” (Q177) 5 lutego 1931 5 sierpnia 1932 20 maja 1935
Dane taktyczno-techniczne Jednostki typu Argonaute były średniej wielkości okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Długość między pionami wynosiła 63,4 metra, szerokość 6,4 metra i zanurzenie 4,24 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 630 ton, a w zanurzeniu 798 ton. Okręty napędzane były na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne Schneider-Carels o łącznej mocy 1300 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1000 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14 węzłów na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu.