Monety kolekcjonerskie PRL – monety o obiegowym statusie prawnym, emitowane przez Narodowy Bank Polski w latach 1972–1989 z umieszczonymi na awersie nazwą państwa „Polska Rzeczpospolita Ludowa” oraz godłem w postaci orła bez korony, emitowane w nominałach od 50 złotych do złotych, z rewersami poświęconymi wybranym tematom kolekcjonerskim, bite w metalach szlachetnych przeważnie stemplem lustrzanym, wprowadzane do obiegu kolekcjonerskiego w cenach przekraczających ich nominał.

W latach 1964–1988 w Mennicy Państwowej w Warszawie były również bite próbne monety kolekcjonerskie PRL, o nieobiegowym statusie prawnym, najczęściej z napisem „PRÓBA”.

Rys historyczny Od 1960 r. w Polsce trwały prace nad monetami pamiątkowymi, nazwanymi w późniejszym okresie przez rynek kolekcjonerski i NBP okolicznościowymi. W początkowych założeniach miały one funkcjonować w obrocie pieniężnym obok monet powszechnego obiegu. W 1964 r. w obiegu znalazła się pierwsza taka moneta – awangardowa, miedzioniklowa 10-złotówka Wacława Kowalika z okazji 600-lecia Uniwersytetu Jagiellońskiego, która rozpoczęła ciąg – początkowo bardzo interesujących plastycznie – monet okolicznościowych, bitych w niewielkiej liczbie (jedna–dwie rocznie) ale w dużych nakładach. W latach 70. XX w. tematy okolicznościowe przeniesiono na 20-złotówki, a na przełomie lat 70. i 80.