W latach 1935–1939 pełnił obowiązki oficera łącznikowego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I przy Komisariacie Rządu na miasto stołeczne Warszawę. Od kwietnia do 4 września 1939 r. był komendantem obrony przeciwlotniczej Warszawy, zaś od 4 do 18 września 1939 r. - zastępcą dowódcy Obrony Przeciwlotniczej Kraju. Po kampanii wrześniowej udało mu się przedostać przez Rumunię do Francji. Od grudnia 1939 r. do czerwca 1940 r. był komendantem Ośrodka Wyszkolenia Oficerów w Bressuire. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii do czerwca 1942 r. kierował Biurem Wojskowym w Edynburgu. Następnie został przeniesiony w stan nieczynny i do rezerwy personalnej Naczelnego Wodza. 11 listopada 1966 r. prezydent RP na uchodźstwie August Zaleski nadał mu tytuł honorowego generała brygady.
Po II wojnie światowej mieszkał w Birmingham. Tam zmarł i został pochowany na cmentarzu katolickim Oscott College w tym mieście.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi (2 sierpnia 1928)M.P. z 1928 r. nr 178, poz. 386 „za zasługi na polu organizacji wojska”. Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa)Dziennik Personalny MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s.